Cumhuriyet’e konuşan Türkiye Psikiyatri Derneği Psikiyatride Yapay Zekâ ve İnsan- Makine Etkileşimi Çalışma Ünitesi üyesi Doç. Dr. Alişan Burak Yaşar, pandemi periyodu ile 18-25 yaş ortası genç yetişkinlerde yalnızlık hissinin artığına dikkat çekerek “Klinik açıdan baktığımızda durum daha çarpıcı. Araştırmalar, yalnızlık ve toplumsal izolasyonun, erken mevt riski açısından obezite yahut sigara kullanımıyla muadil (yaklaşık yüzde 30 daha yüksek risk) bir tehlike yarattığını gösteriyor” dedi.
‘YARGILAYICI OLMAYAN ÖZEL BİR ARKADAŞ’
Gençlerin, insan münasebetlerinde bulamadıkları “güvenli alanı” yapay zekâda aradıklarını aktaran Yaşar, “Buradaki kilit sistem yargılanmama hissi. Brandtzaeg ve grubunun araştırmalarına nazaran gençler, yapay zekâyı ‘yargılayıcı olmayan, her vakit erişilebilir ve şahsa özel bir arkadaş’ olarak algılıyor. Yapay zekâ, insan ilgilerinin karmaşasını ve reddedilme riskini barındırmadığı için, gençler bu aynalama yapan sistemlerle daha kolay samimiyet kurabiliyor” diye konuştu.
Yapay zekâ arkadaşlığının kısa vadeli bir rahatlama sağladığını tabir eden Yaşar, “Ancak, bu gerçek bir bağın yerini tutmaktan fazla, bir illüzyon yaratma riski taşıyor. Yapay zekâ ile ağır arkadaşlık kuran şahısların, gerçek hayattaki toplumsal ağlarının zayıfladığı ve genel uygun oluş hallerinin düştüğü görülüyor” dedi.
Literatürde “Kids These Days” (Şimdiki Çocuklar) tesiri olarak bilinen bir önyargının bulunduğunu aktaran Yaşar, protzko ve Schooler’ın araştırmaları, yetişkinlerin günümüz gençlerini hürmet, zekâ ve ahlak açısından daima ‘geriliyor’ üzere algıladığını, lakin bunun objektif bir sahiden fazla hafızamızın bir yanılgısı olduğunu kanıtlıyor. Hatta Sümer tabletlerinde bile yaşlıların gençlerin yozlaştığından şikayet ettiğini görürüz; bu binlerce yıllık bir bilişsel yanılgıdır. Tersine, araştırmalar Z neslinin ‘değişime açıklık’ ve ‘kendini geliştirme’ bedellerinde evvelki nesillerden daha yüksek skorlar elde ettiğini gösteriyor” diye ekledi.
Kaynak: Sözcü
Bir yanıt bırakın